126
یِ جای تاریکـ و یِ آتیشِ روشَنـ،هَوا سَرد
با خودِت کُلی حرفـ بِزَنی
عَز کسایی بِگی کِ دِلِتُ#شِکستَنـ
عَز حَرفایی کِ شِنیدیُ نَشنیده فَرضِشون کردی!
عَز اونایی بِگی کِ چوبِ#سادگیتُ عَزشون خُردی :)
+شایَد بَعضیـ وَقتا هَمچینـ تَنهایی لازمِـ تا بازَمـ
بِتونیـ هَمونـ آدمـ#قَوی بِشیـ
کِ هَمه جوره رو پایِ خودشـ وایمیستهシ
+ 22:9  |
برچسب:
نویسنده: امیر زارعیان